|| ZAYA ||

ลุ้น

แอบลุ้นตั้งแต่วันที่ไม่รู้จัก อยากทักเมื่อวันที่ได้เห็นหน้า

แรกพบอยากคุยอยากสบตา สรรหาคำใดมาสื่อไมตรี

คนดีมาเป็นขัวญใจของพี่ ณ ที่แห่งนี้ยินดีต้อนรับเสมอ

โลกหมุนให้เราได้มาพบเจอ ไม่ใช่ละเมอเราๆได้เจอกันแล้วจริงๆ

ผูกพันดังสายไหมในโรตี จะคอย คอยลุ้นคนดีร่ำไป

แห่งไหนถ้าใจของเธอใฝ่ฝัน จะเป็นมิ่งขวัญซึ่งกันและกันตลอดไป

รับน้อง...กิจกรรมแรกเพื่อต้อนรับรุ่นน้องเข้าสู่รั้วคณะ รั้วมหาลัยวิทยาลัย

ปีที่แล้ว...ซายะเข้าไปเป็นรุ่นน้อง ก็ผ่านการรับน้อง ซึ่งใช้เวลา 1 เดือนนิดๆไปด้วยดี

ปีนี้...ซายะขึ้นเป็นรุ่นพี่ปี 2 แล้วได้เข้าจัดงานรับน้องร่วมกับพี่ปี 3 ได้เข้ามาทำงานเบื้องหลังของงานรับน้องที่ดูเหมือนสนุก(มาก)

ถ้าไม่ได้มารับผิดชอบเองก็คงไม่รู้เบื้องหลังมันเป็นยังไง

หลังจากเสร็จกิจกรรมรับน้องของแต่ละวัน(ให้น้องเลิกประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง พี่อุปกรณ์เก็บของเสร็จเกือบจะ 4 ทุ่ม) ก็ต้องนั่งรอประชุมสรุปปัญหาของวันนั้น หาทางแก้ และวางแผนงานให้ผิดพลาดน้อยที่สุดของวันพรุ่งนี้

ตัวซายะเองอยู่ฝ่ายสันทนาการ(เป็นพี่นำเต้นตลกๆอะนะ) ดูเหมือนว่าจะสบายแต่ไหนเลย...มันไม่สบายอย่างที่คิด เรียนเลิก 4.30 น.บางวันถึง6.00 น.แล้วแต่ชิ้นที่งานที่อ.จะสั่งในวันนั้นด้วย 5.00 น.ต้องเปลื่ยนเสื้อผ้ามาซ้อมท่าเต้นครั้งที่ 1 เต้นวันละ 3-4 เพลง แต่นับครั้งไม่ถ้วน(ยางอายหายหมดภายในครั้งเดียว-''-) พอดีแล้วก็พัก ก็ไปช่วยน้องกลุ่มที่เตรียมของขึ้นแสตน ทำคัตเอาท์ ฯลฯ พอ 2 ทุ่มก็กลับมาซ้อมอีกรอบ ประมาณ 2 ทุ่ม 45 ก็ไปสอนน้องเต้น เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องยิ้มต้องบ้าต้องทำให้น้องสนุกให้ได้ ฝ่ายสันฯจะเลิกประมาณ 3 ทุ่ม 10 ก็ต้องรับมาประชุมกันภายในฝ่าย คอมเมนต์ข้อที่ผิดพลาดของแต่ล่ะคน หาทางแก้ไข วางแผนเรื่องที่จะเล่นกับน้องของวันพรุ่งนี้

(ข้างบนนั่นบ่นทำไมว่ะ??)

เอาเป็นว่ากว่าจะประชุมงานรับน้องทั้งหมดเสร็จก็เกือบๆ 4 ทุ่มครึ่งทุกวัน งานที่ดูเหมือนง่าย..แต่ที่จริงก็พูดว่าเหนื่อยมากๆได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

ทุกวันก่อนปล่อยน้องกลับหอ จะให้น้องเขียนคอมเมนต์ถึงพี่ๆงกิจกรรมวันนั้น

'พี่สั่งการ คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาด่าน้องปี 1 ไหนว่ามหิดลรักกัน'

'เมื่อย ยุงกัด ทำไมต้องมาเจอรับน้องแบบนี้'

'ร้องเพลงทุกวันน่าเบื่อ เจ็บคอ เหนื่อยโว๊ย'

'พี่ที่สอนร้องเพลง ยังร้องเพลงไม่เป็น แล้วน้องจะร้องเพลงให้เพราะได้ยังไง บ้าบอ'

'ปี 2 ทำตัวหยิ่ง ไม่พูดกับรุ่นน้อง พี่ๆปี3-4ยังพูดดีดีด้วยเลย'

'ซ้อมแสตนก็เหนื่อยแล้ว ใครจะมีอารมณ์มาร้อง/เต้นสันฯต่ออีก'

'กูเกลียดพวกมึง'

นี่คือ...ตัวอย่างเล็กๆน้อยๆที่น้อง ให้กลับมา

นี่หรือ...กิจกรรมที่พี่เตรียมให้น้องตั้งแต่วันที่ยังไม่รู้จัก ยังไม่ได้เห็นหน้า ยังไม่รู้ว่าจะมีน้องเข้ามากี่คนด้วยซ้ำ

ซายะไม่ได้บอกว่าตัวเองทำงานที่รับผิดชอบออกมาได้ดีที่สุด แต่มันเป็นการพยายามทำให้ได้ดีมากที่สุดมากกว่า

รับน้อง...ไม่ใช่เรื่องที่รุ่นพี่จะได้รับผลตอบแทนอะไรเลย ที่ทำให้เพราะเป็นประเพณีหนึ่งที่ดีและควรมีต่อไป

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา งานที่ทำให้ด้วยใจทั้งหมด คงต้องเปลี่ยนเป็นงานที่ทำให้ เพื่อคำว่าหน้าที่

อะไร..เป็นจุดที่ทำให้น้องรุ่นนี้รับกิจกรรมรับน้องไม่ได้ ทั้งๆที่พี่ๆทุกคนพยายามทำให้น้องสบายมากที่สุด เหนื่อยน้อยที่สุด

ประชุมครั้งล่าสุดก่อนหยุดเสาร์-อาทิตย์ หัวหน้าฝ่ายร้องเพลง นั่งร้องไห้ หมดกำลังใจทำงาน....

....

วันจันทร์ที่จะถึง และเวลากิจกรรมส่วนรับน้องที่เหลือ จะเป็นยังไงต่อไป ใครจะรู้ได้ กำลังใจในการทำงานมันหมดไปแล้ว ตัวซายะเองก็จะทำหน้าที่ที่ได้รับให้จบด้วยดีต่อไป จะพยายามแก้ข้อผิดพลาดที่ได้จากประชุมในแต่ล่ะครั้ง และจะหวังให้น้องรุ่นนี้ตระหนักถึงความสำคัญของกิจกรรมรับน้องต่อไป